مضرّ است انجام دهد ، در صورت ايجاد عارضه ، مسئول كيست ؟ ج . به اصرار مريض نبايد اعتنا كند ، به وظيفه‌ى خودش كه تشخيص داده بايد عمل كند . تجويز داروهاى مسكّن با عوارض درازمدّت 3927 . اگر دارويى ، نه براى نجات جان بيمار بلكه جهت تسكين و مداواى بيمارىهايى كه باعث آزار بيمار مىشود ( همانند تب ، خارش ، درد ، زخم و . . . ) مصرف شوند و بدانيم يا احتمال دهيم كه اين داروها مؤثرند و با توجه به اينكه اكثر داروهاى مؤثر ، در كوتاه يا درازمدت داراى عوارض زيادى مىباشد ، در صورت تجويز پزشك و ايجاد عارضه ( كه گاهى بدتر از بيمارى اوليه مىباشد ) ، آيا پزشك مسئوليتى به عهده خواهد داشت ؟ ( لازم به ذكر است شايع‌ترين و بيشترين تجويز دارو در چنين موارد صورت مىگيرد و اهميّت فراوانى دارد ) . « 1 » ج . اگر دورترين راه از هلاك را رعايت كند ، مسئوليتى ندارد . توقّف نجات جان بر مصرف داروى مضرّ 3928 . به طور كلّى اگر با توجه به علوم امروزى بدانيم يا احتمال دهيم كه نجات جان بيمار وابسته به مصرف دارو يا داروهاى خاصّى مىباشد كه مضرّند و اين ضررها به احتمال قوى براى همگان رخ خواهد داد ؛ و با تجويز پزشك ، شخص دچار يك يا چند مورد از اين عوارض شود ، آيا پزشك مسئول است ؟ ج . بايد ملاحظه‌ى دورترين راه از هلاك را بنمايد و احتياطاً از مريض يا ولىّ او استيذان كند .

--> ( 1 ) . با توجه به اينكه اگر بخواهيم درمان ، هيچ ضررى نداشته باشد گاهى اصلًا هيچ درمانى نبايد بكنيم .